Hemşireler Günü..

12 Mayıs Hemşireler Gününüz Kutlu olsun..

Atatürk'ün Evi

Bu hafta sonu ailecek kızımın ödevi için Atatürk'ün Evini yaptık.Ödev demek yanlış olur aslında.Okulun minyatür müzesi için istemişlerdi.Bizim de bir katkımız olsun istedik.

İnanılmaz eğlendik ve de yorulduk.Ailecek bu tip şeyler yapmak ne kadar zevkliymiş.Evin dağınıklığını anlatmayacağım bile.Kaç kere süpürdüm hatırlamıyorum bir süre sonra saymaktan vazgeçtim..Havada uçan köpük parçaları her taraftaydı..

Kesim ve çizimler bana, çatı ve birleştirmeler eşime ait.Ufak tefek getir götür işleri simay'a..

Ben çizim yaparken eşimin özellikle belirtmeme rağmen yine de yanlış aldığı köpüklerden kocaman bir köpek kulübesi yaptılar.Henüz tamamlanmadığı için onu eklemedim.Ayrıca henüz köpeğimiz yok ama simay içine şimdiden bir oyuncak köpek koydu.

Atatürk'le ilgili küçük bilgilerde eklendi kızıma..1881 i söyleyemiyor ama o tarihte doğduğunu biliyor.Ve çocukluğunun bu evde geçtiğini..

Yakın bir arkadaşımın oğluna (4,5 yaşında)Atatürk'ü görseydin ne söylerdin diye sormuş öğretmeni; küçük yaramazın cevabı oyuncak istemek olmuş.Dün akşam ben kızıma (5,5 yaşında) sordum aynı soruyu, teşekkür ederdim dedi..Gururumu kelimelerle anlatmam imkansız herhalde.Benim kızım büyüyor mu ne..

Atatürk'ün ölüm yıldönümünü de saygıyla ve birazda gururla anıyoruz; bu yaşta bu çocuğa Atatürk'e teşekkür etmeyi öğretebildiğimiz için.Umarım daha büyüklere de öğretebiliriz..

...

Bugün ne yemek tarifi yazasım var ne de pasta tarifi..Aslında hiç bir şey yapasım yok.

Bugünlerde yaşamı ölümü düşünür oldum.Hep haberlerde duyardım küçük çocukların öldüğünü..Bizim için onlar sadece haberdi.Tanıdığımız insanlar olmadığı için beş dakika sonra unuttuğumuz haberler..İnsanoğlu ne garip ki televizyonda yüzlerce kişinin öldüğünü görüyoruz ve hemen ardından yemek yiyebiliyor veya gülebiliyoruz bir şakaya..Sanki hiç olmamış gibi..Sanki biraz önce izlediklerimiz bir savaş filminden sahnelermiş gibi..Ne zaman ki olay bizim etrafımızda oluyor işte o zaman yanıyor içimiz..O zaman anlıyoruz diğerlerini..Yakınlarını kaybedenleri..Ölümle yüzleşenleri..

Ölüm hiç kimse yakışmıyor ama çocuklara hiç ama hiç yakıştıramıyor insan..Ölen kişi yaşlı olsa sanki daha az üzüleceğiz..daha az ağlayacağız..daha çabuk kabulleneceğiz..

Onun yaşaması gereken bir hayat vardı daha diye düşüneceğiz..Girilecek sınavlar..yapılacak ödevler..yaşanacak aşklar..kırılacak kalpler..hatalar..başarılar..sevinçler..üzüntüler..

Saymakla biter mi acaba yaşaması gerekenler..

Sanırım bitmez..

Haberi anneme veriyorum... ilk söylediği küçücük çocukta kalp mi olurmuş aman yarabbim oluyor..Olmaz olur mu annem hem de kocaman bir kalp oluyor..O kadar büyük o kadar verici oluyor ki o kadar hızlı çarpıyor ki onların kalbi..taşlaşmış kalplere inat..işte dayanamıyor o kadar hızlı çarpmaya..